سطل رنج
بعضي چيزها را اصلا نمي شود گفت ،‌به هيچ كس ،  به هيچ كس هيچ كس ، از روانشناس آدم گرفته ، تا خانواده و  نزديك ترين دوستان آدم ، نه نه نه نه نه ...اشتباه نكنيد ، اشتباهي در كار نيست ، مشكل نه از روانشاس است نه از خانواده ودوستان ...
چرايش را نمي دانم اما نمي شود گفت ، انگار اين حرفها ساخته شده اند كه در ذهن آدم وول وول بخورند و تك تك nerve هاي آدم
آنها راحس كند، گاهي احساس مي كني حتي مي ترسي اين حرفها را به خودت بزني، شايد خيلي احمقانه به نظر برسد اما اين حرفها وقتي در كله ات است مي ترسي جلوي آينه با يستي ، تا مبادا ناخواسته اين حرفها را به خودت بزني ، خيلي مراعات مي كني اما
فايده اي ندارد، همه چيز برايت آينه مي شود، دوست داري يك سنگ برداري و همه چيز را به او بگويي اما سنگ هم ديگر سنگ نيست آينه است، به آينه كه نمي شود حرفي را گفت ، آينه حرف را پخش مي كند، اين حرفها را حتي به خودت هم نمي تواني بگويي
اين حرفها را حتي استفراغ هم نمي شود كرد، با اين حرفها بايد زندگي كرد، اينها مهمترين قسمت زندگيت مي شوند و خواسته و ناخواسته بايد اين حرفها را در جورابت قايم كني ، شايد هم زير پوستت ، خصوصيت خاصي ندارند ، يا يك شبه هجوم مي آورند يا مثل دانه هاي گندم كرم خورده تك تك از بالا بر سرت مي ريزند، تنها شق القمري كه مي تواني بكني اين است كه بگويي اينها وجود دارند، اين را همه مي دانند ، به خودت درد سر مي دي و در وبلاگ مي نويسي كه اينها وجود دارند، عجب ، پس وجود دارند

سطلي گذاشته بودند و دورش گل و بلبل و اين جور چيزها كشيده بودند، ساده بودم خيلي بيشتر از توانم برداشتم نگو كه اين ظرف ،ظرف تقسيم رنج است حالا مانده ام با اين همه رنج چه كنم. به كسي كه نمي شود داد، دارم به اين نتيجه مي رسم كه رنج ها را بردارم ، پشت كولم بيندازم و بروم .