من و وبلاگ نويسي

من يكي با توجه به شرايطم ، هميشه از آن جور ادمهاي پيشرو نبودم، وبلاگ نويسي را از سال 84 آغاز كردم كه فكر مي كنم موج اول آن درايران پايان يافته بود، حتي درمورد استفاده ا زاينترنت و جديدترين مورد آن استفاده از فيس بوك نيز اوضاع به همين منوال است. نه از انهايي بودم كه جزو گروهاي اول و پيشرو بوده اند، نه از آنها كه از قافله عقب مانده اند(اگر قافه اي باشد) ،يك جايي اين وسط ها ، درست مثل آدمهاي معمولي ،وبلاگ براي افراد مختلف كاربردهاي مختلفي دارد، من اين وبلاگ را براي نوشتن احوالات شخصي ،آنهايي كه مي شود قسمت كرد راه آنداختم. البته وبلاگ ديگري را هم راه انداختم براي آيندگان، آنجا خاطرات خواهم نوشت چون شنيده ام در دنياي خارج از سرزمين ما، انسانهاي عادي هم خاطرات مي نويسند و حتي چاپ ميكنند كه تجربياتشان به درد انسانهاي بعداز خودشان بخورد. براي من يكي مشكلي نيست كه چه مي نويسم اما خوب حوصله درد سر ندارم آنجا چيزي به عنوان محدوديت و سانسور وجود ندارد و با توجه به فرهنگ ما ممكن است صحيح نباشد و باعث آزرده خاطرفردي شود، آنجا مي ماند براي من و براي انهايي كه بعد از من مي آيند.

اما اينجا                         

خواهشا آدرس اين وبلاگ را فقط خودتان داشته باشيد.

اين وبلاگ را اصلا لينك نكنيد مي خواهم تا حد امكان دوستان سابت ي داشته باشم.

من همه آنهايي كه اعلام كردند مي خوانند و دوست دارند لينك بمانند لينك مي كنم البته شايد يك دفعه اين كار را نكنم پس لطف كنيد و كمي صبور باشيد.

اينجا قرار است فقط عده اي بخوانند و آن عده هم توسط من دعوت مي شوند
راستي به نظرم آمد كه جمله زرتشت را كه در بالاي وبلاگ قبليم گذاشتم كمي عوض كنم

خوشبختي از آن كسي است كه دنبال خوشبختي خودش و ديگران باشد، يعني يك جستجو گرو كمك كننده به تمام معنا